Kleinschalige woonvormen zijn sterk in opkomst in de verpleeghuiszorg voor ouderen met dementie. In deze woonvormen woont een beperkt aantal (doorgaans zes tot acht) ouderen samen in een huiselijke en herkenbare omgeving. In dit proefschrift beschrijft Verbeek de resultaten van haar onderzoek naar kleinschalige woonvormen. Ze gaat hoofdzakelijk in op de effecten ervan op bewoners, hun mantelzorgers en verzorgenden. Hiervoor is de zorg in kleinschalige woonvormen een jaar lang vergeleken met die op traditionele verpleeghuisafdelingen. Daarnaast beschrijft zij ervaringen met kleinschalige woonvormen en internationaal vergelijkbare concepten.

Het onderzoek laat een genuanceerd beeld zien van de effecten van kleinschalig wonen. Uit de studie blijkt dat de kwaliteit van leven van bewoners in kleinschalige woonvormen niet verschilt van die van vergelijkbare bewoners in traditionele verpleeghuizen. Tussen beide groepen zijn ook geen verschillen aangetroffen in neuropsychiatrische symptomen en onrust. De arbeidstevredenheid en -motivatie van medewerkers verschillen ook niet. De betrokkenheid van familieleden van bewoners op kleinschalige woonvormen is niet anders dan die op traditionele afdelingen. Wel ervaren familieleden van bewoners van kleinschalige woonvormen een minder zware zorgbelasting. Ze zijn ook meer tevreden over de zorg dan familieleden van bewoners op traditionele afdelingen. In kleinschalige woonvormen worden, tot slot, minder vrijheidsbeperkende maatregelen en minder kalmerende medicatie gebruikt.

Dit proefschrift laat zien dat kleinschalige woonvormen niet per se een betere zorgvoorziening zijn dan gewone verpleegafdelingen voor ouderen met dementie. Een volledige overgang naar kleinschalige woonvormen is daarom niet vanzelfsprekend.

 

Maastricht: Universiteit Maastricht, 2011, ISBN 978 90 902 6022 8